پیش نوشت :
" تازگيا حجم سکوت بين مون خیلی وسيع شده . من از دست سکوت چشمات شدیدا باروون زده شدم . نمي دونم چرا وقتي بعد از قرن ها فاصله تو را مي بينم تموم دهنم طعم سکوت مي گيره ؟ درست طعم چشمات ! دوست دارم تو اين مدت چند صدم ثانيه اي که پيشم هستي بهت بگم که زندگي بدون تو از نفس عميق کشيدن در آب دريا (!) هم سخت تره ( خيلي خيلي سخت تر ؟! ) ... اما نميشه ! هر کاري مي کنم نميشه که بگم !
هميشه از فلسفه حضور چتر بنفش ياسي رنگ کنار اتاقم سوال مي کني و من از اين پرسش آشنا هل ميشم . البته هر بار مي توونم از جواب دادن طفره برم . اما امروز مي خوام فلسفه حضورشو برات بگم . وقتي تو ميري ٬ بی وقفه از در و ديوار اتاقم بارون مي باره ! چاره اي نيس جز پناه بردن به چتر ياسي رنگم ... ! همين !
اگه هزار تا مشغله فکري هم داشته باشم ، نوشتن اين سکانس را هرگز فراموش نمي کنم . بيشتر از تموم دانه هاي باراني که به صورت چتر بنفش ياسي رنگم مي خورن ٬ دوستت دارم دوست داشتني ترينم ! "
همه ی زمستان را
ناگهان
تکاندی در من
و کرخت کردی
رگان و استخوان اندیشه ام را
مگر تو نکاشتی
با نگاهت
ریشه ی هزار هزار خورشید را در زمهریر دلم ؟
مگر شبی که از گیسوان تو وزید
عطر هزار هزار سحر را نبخشید
به ستاره های سرشکم ؟
مگر دستانت نبرد
تمامی ام را
- گام به گام -
به بهارستان شگفت اندامت ؟
---
اینک مرا
دستی نه
که به بهارم در آورد
و چشمی نه
که در بی سحرترین شبم
خورشید بر آورد ...
پی نوشت :
٪ مدل نوشتن این پست به سبک کارهای مهدی بود ... سبک جالبی بود ... با اجازه ی صاحابش !!
٪ کافه این روزا خبری نیست ٬ همه چی امن و امانه ... کم کم کافه چی داره دچار روزمرگی شدیدی میشه ...
٪ تا حالا به دو تا چشم دقت کردی ؟؟ یه خرده بیشتر دقت کن ...
٪ کند هر شب دعایی کز دلش بیرون رود مهرم ... ولی آهسته تر گوید خدایا بی اثر گردد
٪ دوباره خط بالا رو بخوون ... با اندکی تفکر بیشتر ...
٪ روز و شبامون میگذرن ... بی خبر از دل ٬ پیر شده ... یادش بخیر جوونی رو ... وقتی میگیم که دیر شده ...
٪ گرم این اشک گذارد ... اگرم ... (نخووندیش ...)
مرد كافه چي دستمالشو كشيد رو ميزي كه ديگه داشت مي پوسيد ...
" اين روزا ديگه مردم زياد به كافه علاقه اي ندارند ... كافه شده جاي دختر پسرايي كه دنبال يه جاي دنج ميگردن واسه صحبت ... "
داشت با خودش حرف مي زد ...
" اين كافه واسه ما شده خونه و رندگي ... "
راست مي گفت بنده خدا ... اين كافه با اين خيلي قديمي بود , پناهگاه خوبي بود واسه انديشه هاي مرد كافه چي ... راحت همه چيز رو توش اداره مي گرد .. اگه لازم بود چيزي رو عوض كنه يا از صحنه ي كافه پاك كنه , خيلي راحت اينكارو مي كرد ... تو اون چار ديواري نه چندان بزرگ كافه , مرد كافه چي دنيايي داشت واسه خودش كه هيچ كس نمي تونست وارد اون دنيا بشه ... دنياي مرد كافه چي به همون كافه ختم ميشد ... تمام زندگيش اونجا بود ... واسه خودش تو كافه پادشاهي مي كرد ...
خلاصه تو اون دنيا مرد كافه چي فقط خودش بود و خودش ... با هيچ كي كاري نداشت ... كسي هم با مرد كافه چي كاري نداشت ...
" بايد برم از بازار واسه ديوارا كاغذ ديواري بخرم ... ديگه كهنه و پوسيده شدن ... "
مرد كافه چي به پول كافه واسه چرخوندن زندگي نيازي نداشت ... بيشتر دوست داشت تو اون كافه زندگي كنه ... چون اونجا خودش بود و خودش ...
.
.
.
زندگي مرد كافه چي حكايت غريبي بود ....
